Τσιμπήστε με, ήθελα να φωνάξω, τηλεφωνώ αμέσως στη φίλη μου την Λενιώ, της λέω περιχαρής τι συνέβη και λιποθυμάω...επιτέλους, γιατί αρκετά κρατήθηκα! Είμαστε στα μέσα του καλοκαιριού και φαντάζομαι ότι στις επόμενες μέρες θα πρέπει να έχω νέα του. Έχω αγωνία. Τί άραγε, θα γράψει; Για να είμαι ειλικρινής, περιμένω να δω μήπως όλο αυτό το είδα στο όνειρο μου, αλλά, περιέργως η μεταξύ μας αλληλογραφία συνεχίζεται για κάποια διαδικαστικά κι αυτό μου δίνει ελπίδες. Όχι ... δεν είναι ψέματα! Ωσπου 'έρχεται' στην σελίδα μου, το παρακάτω βίντεο, με όλα όσα μου υποσχέθηκε να τα βλέπω μπροστά μου!
 ...................................................................................................................

( άλλα τα μάτια του λαγού και άλλα της …κουκουβάγιας – γάτας ) 

ροκαλώ τη τύχη μου ή αναζητώ τα όρια μου; Πηγαίνω συνέχεια τη ζωή μου στα ‘κόκκινα’. Μην δω φανάρι με κόκκινο, θέλω να περάσω! Άκου εμμονή και επιμονή!

Όλες φουλ παντρεμένες και αγανακτισμένες. Σήμερα, απλά … χήρες! Πώς  όμως, γίνεται αυτό το μαγικό;  Άλλες να έχουν το δίκιο(!)  και  άλλων να  βγαίνει η ψυχή; Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί υπάρχουν τόσες πολλές χήρες;  Αφού, εμείς οι γυναίκες δεν  είμαστε πιο ευαίσθητες;  Εμείς, δεν είμαστε πιο αδικημένες; Τέλος πάντων. Μ αυτό το κρίσιμο ερώτημα θα ασχοληθεί η επιστήμη. Τώρα, ας ασχοληθούμε με μένα!

Όταν ήμουν στην εφηβεία, όλα  τα κορίτσια της ηλικίας μου είχαν επιφανειακές σχέσεις. Εγώ είχα τον άνεμο μέσα μου κι έκανα το δικό μου!

 Διατηρούσα  μακροχρόνια σχέση πολλών watt και δημιουργούσα περίεργα για την ηλικία μου συμβάντα. Μην μπω σε λεπτομέρειες θα σηκωθεί η τρίχα σας… Τον έναν - τον δεσμό μου - τον έστειλα στο νοσοκομείο, είχε ο καημένος τα νεύρα του από μικρός.

 Τον  άλλον τον πήγαν  στους Ανώνυμους Αλκοολικούς - παρόλο που είχε αρκετά ‘γνωστό’ …επίθετο. Εκεί, δεν πήγε  για βόλτα αλλά για αποτοξίνωση! Από το ποτό. Η θεραπεία, δυστυχώς, δεν τον έπιασε τον καημενούλη μου! Ακόμα πίνει. Τί να τον κάνω;  Δεν θα ξεχάσει ποτέ;

 Αργότερα, όταν  ενηλικιώθηκα - αντί να ζήσω ωραία φοιτητικά χρόνια - ήθελα να …διοικώ. Ξεκίνησα να διευθύνω  την μαμά μου και  την αδερφή μου. Ανέβηκα βαθμό όταν έκανα ότι ήθελα τον μπαμπά μου! Κατάλαβα από νωρίς ότι μου πάει το στρατηγηλίκι. Βέβαια, θα  μου πείτε οι άνθρωποι  γεννιούνται με ταλέντα, δεν γίνονται και θα συμφωνήσω μαζί σας πάραυτα! Ακολούθησαν σιγά σιγά, οι πειραματισμοί και οι διαταγές  στους υπαλλήλους του μπαμπά μου, στον μετέπειτα σύζυγο μου, στη πεθερά μου και όπου με έπαιρνε…

Μετά, κοντά στα τριάντα, συνέχισα να δουλεύω και να σπουδάζω, ενώ οι κολλητοί μου παντρευόταν. Τον γάμο, τον είχα κάνει αρκετά νωρίτερα! Όχι, θα έπαιρνα ότι έμενε στα stock, δεν σφάξανε!

 Όταν  έκανα παιδί  κατόπιν ωρίμου σκέψεως, αποφάσισα ότι μπορώ να κάνω τα πάντα και έτσι συνέχισα να δουλεύω, να σπουδάζω, να είμαι σύζυγος και μαμά, να βγαίνω με τις φίλες μου, να συνδικαλίζομαι, να ασχολούμαι με ότι μπορείς να φανταστείς. Είχα μεγάλη επιτυχία! Κατά τη γνώμη μου, πάντα. Ήμουν η μόνη που το πίστευα και χαιρόμουν. ( Είδατε κανένα απατημένο να το μαθαίνει πρώτος ότι εξαπατήθηκε; Είδατε κανένα μελλοθάνατο να γνωρίζει πριν την τελική στιγμή ότι είναι η τελευταία του; Ζούμε με φρούδες ελπίδες. Eγώ θα ξέφευγα από τον κανόνα; ) 

Εκείνη περίπου την εποχή, η χάρη μου έφτασε μέχρι τη Γαλλία για να μπορώ να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του επαγγέλματος. Έμαθα έναντι  αδρής  πληρωμής πώς κάνουν ‘πόλεμο τα πολυκαταστήματα’(= store wars)  και τζάμπα πως γίνεται το σπίτι σου …ερείπια! Σπουδαία η δωρεάν …γνώση! Μου χρησίμευσε τρομερά. Πόσο πολύ εκτίμησαν οι πελάτες μου αυτό το χάρισμα της εξειδικευμένης γνώσης, δεν αποδίδεται με λόγια! Τα λόγια είναι φτωχά. Αρκεί να πω ότι από έναν τέτοιο λιανέμπορο κοντέψαμε να καταστραφούμε ολοκληρωτικά! Από την μεγάλη εκτίμηση δε που μου είχε, μου έδωσε και τις μεγαλύτερες ακάλυπτες επιταγές, αξίας πολλών χιλιάδων ευρώ !!!  Σπάνιος  άνθρωπος…

Η συμπάθεια και η εκτίμηση του στο πρόσωπο μου, ανυπέρβλητη.  Ο πελάτης μου αυτός με τίμησε με την επιλογή του και αποφάσισε για μένα χωρίς εμένα, να πάω  στα …Τάρταρα! Κάτι σαν τα βάθη της Τουρκίας κοντά στα σύνορα με  Ρωσία, ένα πράμα….Ήμουν η πρώτη συνεργάτης του εν λόγω πελάτη, που  ‘‘χτυπήθηκαν’’  οι επιταγές της. Αυτό σημαίνει λαϊκά,  στη γλώσσα του εμπορίου, ότι δεν πληρώθηκαν οι επιταγές που είχα στα χέρια μου. Παρά λίγο θα έκανα κράτηση για γωνιακό  κελί, παράθυρο με θέα κι άλλες τέτοιες luxurious  απαιτήσεις αλλά, τελευταία στιγμή κάτι έγινε και άλλαξα προορισμό. Πάντως, ήταν δυνατή η συγκίνηση, δεν λέω. Δεν θα την ξεχάσω. Να ναι καλά, ο ‘γλυκός’ αυτός άνθρωπος.

Πέρασαν κάποια χρόνια και οι  φίλοι μου άρχισαν να δουλεύουν μετά μανίας. Ήταν η στιγμή που εγώ αποφάσισα να γίνω …συγγραφέας. Κοινώς, να κάθομαι σπίτι με παντόφλα και νυχτικιά από το πρωί μέχρι το βράδυ, να είμαι πάνω σ έναν υπολογιστή και να σκέφτομαι   γύρω από τη ζωή μου. Η μαμά του μπαμπά μου, η συνονόματη μου η Αντιγόνη, όταν  μας έλεγε ‘παραμύθια’ , τα ίδια δεν έκανε; Καθόταν με τις πυτζάμες στο καναπέ ή σε μια καρέκλα και έλεγε και έλεγε ιστορίες! Με τον βασιλιά και τον θείο μου τον…. Που πήγε και σκότωσε….και πήρε βραβείο….και μετά κατάφερε στον πόλεμο….ο καημένος!

Άρα κι η γιαγιά μου ήταν συγγραφέας; Μήπως, αυτή  τη ‘τέχνη’ την  έχουμε στο αίμα μας;

Πες , πες , πες …φθάσαμε στο σήμερα!

 Σ αυτή τη φάση της ζωής μου, λέω πως θέλω να νοικοκυρευτώ! Χρόνος άκαιρος, θα μου πείτε. Έ, δεν είμαι και εντελώς χαζή. Το ξέρω.  Εμένα όμως,  τώρα μου ήρθε. Να το πνίξω; Λέτε να μην ξέρω ότι γυναίκες στην ηλικία μου άλλων γενιών όχι απλά είχαν παιδιά, κρατούσαν  στις αγκαλιές τους ίσως και τα εγγόνια τους! Εύχομαι να μην με ακούν οι σημερινές ανύπαντρες φίλες μου  και το ρίξουν στα βαρβιτουρικά!

 Όχι, ότι θέλω να παντρευτώ απαραίτητα αλλά να συζήσω για το υπόλοιπο της ζωής μου. Παρακαλώ όποιον ενδιαφέρεται  να επικοινωνήσει άμεσα μαζί μου στο fc ή στο msn  – θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας. Γενικά, νομίζω πως είμαι στην κατάλληλη φάση να ηρεμήσω, να μην ζητάω να βγαίνω και να ξοδεύω συνεχώς, να μάθω να σιδερώνω και κανένα ρούχο, να δω λειτουργεί σωστά το πλυντήριο των ρούχων μου; Αυτό δεν είναι που έχει την τρύπα στη μέση ώστε  να φαίνονται τα ρούχα; Τι έξυπνο! Να μπορούμε να ξεχωρίσουμε το πλυντήριο των ρούχων από των πιάτων.

Συνεχίζω ακάθεκτη. Καλό θα ήταν επίσης , να ξεφύγω από τα συνηθισμένα μενού και να πάω στα παραδοσιακά: να μαγειρεύω φασολάκια, γεμιστά. Άραγε, πώς γίνονται οι μπάμιες; Να βάζω σκόρδο ή δεν είναι πολύ chic;

 Όσο για τη καριέρα μου, αυτή με δρόσισε! Εγώ έκανα ένα κάρο αβαρίες για το χατίρι της κι αυτή με έστειλε  « αδιάβαστη ». Να μην την κεράσω κι εγώ κανένα σφηνάκι τύπου ‘φαρμάκι on ice; ‘ Δεν θα ασχοληθώ πια μαζί της! Το λένε όλοι, η αδιαφορία σκοτώνει!

 Κι εγώ θα αδιαφορήσω, θα την πονέσω όπως με πόνεσε, να δει. Της αρέσει;

Κάπως έτσι γινόμουν αυτοκαταστροφική κι ετεροχρονισμένη. Μπερδεύοντας ρόλους και χρόνο. Τι ακριβώς έκανα; Εκδικιόμουν κάποιον, ή ξεπλήρωνα  αμαρτίες άλλων;

 Γιατί δεν  ασχολήθηκα νωρίτερα να βρω τις αδυναμίες μου, να ξεπεράσω τους φόβους μου, να παραδεχθώ τις ελλείψεις μου, να συμβιβαστώ με το σώμα μου, να αγαπήσω τον εαυτό μου, να πω τα πραγματικά θέλω μου, να βρω και να υπερασπίσω τα όρια μου; Να τα πάω καλά με τη φύση μου; Να κλάψω για τα χρόνια που έχασα και τον άδικο κόπο;

Ούτε κάδος απορριμμάτων να ήμουν! Ποιός θα πετάξει τα δικά μου τα ‘σκουπίδια’;

Είμαι και σε ανάδρομη πορεία. Ο Ερμής μου και άλλοι πόσοι πλανήτες είναι σε σύνοδο. Πέφτω απότομα. Στη κατηφόρα δεν πιάνομαι, στην ευθεία  παλαντζάρω… θαρρείς και ζαλίζομαι περισσότερο. Βαριέμαι αφόρητα αυτή την ακινησία. Με πιάνει ο πανικός της ρουτίνας! Αφήστε, αρχίζω να καταλαβαίνω.

 Έχω πρόβλημα με την ισορροπία!  Μάλλον, έγινε κάποιο  λάθος της φύσης κι η δική μου δεν είναι στη μέση, αλλά στα άκρα. Είμαι σε πραγματική ειρήνη μέσα μου ή στο   ξεκίνημα  ή στο τέρμα. Βρίσκω γαλήνη εκεί που τελειώνουν τα όρια των άλλων!;  Θέλω  κίνηση, αλλαγές, ένταση, εμπειρία, συναίσθημα, πάθος, αγωνία. Ας πρόσεχα, λοιπόν.

Αυτή τη στιγμή στη φάση που είμαι, δεν ξέρω τι λέω. Μην με παρεξηγείτε. Είμαι λίγο αλλοπρόσαλλη. Μοναχική. Σκεπτική. Έχω ανάγκη εξηγήσεων. Πιστευτών.

Το δικό μου συμπέρασμα από τις  προσωπικές ιστορίες  του καθένα μας, ίδιο : Όταν κάτι σου λείπει,  το ζητάς. Όταν δεν έχεις κάνει κάτι, θέλεις να το δοκιμάσεις έστω κάποτε. Η φύση – όταν την αγνοούμε – μας φρενάρει τον δρόμο.  Ο κάθε κατεργάρης  πηγαίνει στο πάγκο του, όπως και να χει… Μια ωραία μέρα των ημερών θα συναντηθούμε όλοι μαζί να πάμε για ψάρεμα! – σύμφωνα με το γνωστό ανέκδοτο -  

Στο τέλος, ας μην γελιόμαστε, ότι και να υπογράφω και να διατυμπανίζω, θα κάνω ότι κάνουν όλοι. Θα συμβιβαστώ! Θα εναντιωθώ για λίγο,  πάλι. Αλλά, θα υιοθετήσω την κλασσική γραμμή ανατροφής: Θα πω στη κόρη μου ότι είναι απαραίτητο να σπουδάσει, να μάθει γράμματα, να είναι ανεξάρτητη.  Μόλις μπουχτίσει από όλα αυτά, θα την παρακαλέσω να ξεχάσει ότι έμαθε και να είναι ο αληθινός εαυτός της!

Αυτό το σενάριο κοστίζει ακριβά σε μένα και σε όλους τους γονείς, αλλά το ανθρώπινο γένος πρέπει να πληρώσει για τα λάθη του. Όλοι μας. Γιατί  αφήσαμε τον αυθορμητισμό μας. Γιατί δεν έχουμε μάθει να μοιραζόμαστε, να συγχωρούμε οτιδήποτε μη άρτιο, τέλειο. Γιατί  κρίνουμε εύκολα τους άλλους από τις προσωπικές τους επιλογές κι όχι από το έργο τους. Γιατί κυρίως, ενδιαφερόμαστε  για το σήμερα και καθόλου για την υστεροφημία μας. Μάθαμε να αγαπάμε με ακατάλληλα μέτρα τον εαυτό μας. Δεν έχουμε καμία ουσιαστική έγνοια για  την ανθρωπότητα. Ξεχάσαμε να ονειρευόμαστε. Να φανταζόμαστε έναν καλύτερο κόσμο!

Αξίζει μόνο να χαμογελάμε και να κοιτάμε μπροστά. Να κάνουμε ότι αγαπάμε, να το υπερασπιζόμαστε μέχρι θανάτου, να μην κάνουμε εκπτώσεις, να ζούμε με διαίσθηση και έμπνευση. Υπάρχει ένας τεράστιος κόσμος να κατακτήσουμε:

Ο κόσμος του ονείρου, της φαντασίας όπου όλοι εκεί είναι δισεκατομμυριούχοι με πολλά τάνκερ, ζουν ‘βασιλικά’, οι γυναίκες έχουν κερδίσει  όλες το στέμμα στα  Μις Υφήλιος. Πάντα θα είμαστε κοκέτες. Είναι must στόχος για την πολυπόθητη γυναικεία φιλαρέσκεια. Αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος από πανάκριβα εξοχικά, υπερπολυτελή αυτοκίνητα και ότι επιθυμεί ο καθένας! Άσε που κανείς δεν δουλεύει (!) κι  όλοι ασχολούνται με τα χόμπι τους, κάνουν σπορ, γελούν ακατάπαυστα, μοιράζονται μεταξύ τους όλα τα αγαθά που υπάρχουν σε τεράστια αφθονία! Υπάρχουν καταπράσινα βουνά, πολύχρωμοι κήποι, ήρεμες θάλασσες, γάργαρα νερά. Μιλούν κοινή γλώσσα, έχουν αξίες και κοινά οράματα,  συνεργάζονται και είναι αλληλέγγυοι ο ένας με τον άλλον. Άνδρες – γυναίκες  έχουν βρει τον τρόπο να ζουν αρμονικά και υπάρχει μόνο αγάπη και καλά πάθη...

Τι καλά! Θέλω να ζήσωωωωωωωωω  εδώ, χίλια χρόνια! (λέμε τώρα)

Προσοχή – διευκρίνιση : Στη φαντασία και στο όνειρο δεν υπάρχουν νομικές δεσμεύσεις , συμβόλαια, αιώνιοι όρκοι, τίτλοι ιδιοκτησίας. Όλα ισχύουν για όσο χρειάζεσαι. Δεν χάνεις λοιπόν τίποτα που είχες δεδομένο. Τίποτα δεν σου ανήκει τυπικά. Ο καθένας είναι ελεύθερος να πάρει ότι θέλει και να το αφήσει όποτε του κάνει κέφι. Η ζωή σου χαρίζεται και εσύ αποφασίζεις  αν θα παίξεις με όλα της τα χαρτιά. Είσαι ελεύθερος να επιλέξεις, είσαι ελεύθερος να ζήσεις με τις ακρότητες σου!

Κατέληξα : Θα ζω με έμπνευση και πάθος, γιατί στο δικό μου όνειρο δεν έχω τίποτα να χάσω!

Σημείωση : Επειδή δεν έχω ώμο να κλάψω και να παραπονεθώ , σας βομβαρδίζω με τις ανησυχίες μου. Οι φίλοι είναι για τα δύσκολα και παρακαλώ να με δείτε με επιείκεια και στοργή. Κάποτε, μπορεί να κάνω κι εγώ το ίδιο για σας, απλά, φροντίστε να μην είναι σε σύντομο χρόνο. Δεν μπορώ να σηκώνω μεγάλη βάρη στους ώμους μου. Όταν έχω βάρος κοιτάζω δεξιά κι αριστερά με νάζι ψάχνοντας κανένα ευγενικό κύριο να με βοηθήσει …και τα ξεφορτώνομαι όπως κάνω αυτή τη στιγμή.

 Με αγάπη,

 η φίλη σας Αντιγόνη.

Στη κρίσιμη φάση της ζωής μου, ήμουν τόσο μπερδεμένη - προέκυπταν τα προβλήματα το ένα πίσω από το άλλο - που δεν ήξερα τί να κάνω; ποιά στάση να κρατήσω; Μιας γυναίκας ‘ψύχραιμης’ που τα έχει όλα κάτω από έλεγχο;
Ενός αγανακτισμένου κοριτσιού που κλαίει γοερά και ψάχνει τον ...μπαμπά της;
Ή τέλος, του γονιού που στα δύσκολα οπλίζεται με ότι άμυνες έχει και με όπλο την απεριόριστη αγάπη προς το παιδί του ορμά στη μάχη;
Τί να κρατήσω; Τί να αφήσω; Τί να καλλιεργήσω; Τί να ενισχύσω;

"Σιγά μην είναι όλα τόσο τακτοποιημένα μέσα σου και να μπορείς σε κάθε περίπτωση να ανοίγεις το σωστό ...ντουλαπάκι!" Απάντησε το καραγκιοζάκι μέσα μου. "Όταν η πραγματική ζωή σου παίζει παιχνίδια σιγά μην έχεις τη δύναμη και τη ψυχραιμία ...έμπειρου παίκτη καζίνο!" συνέχιζε να με τσιγκλάει.
"Ακόμα κι οι καλύτεροι από αυτούς τα χάνουν όταν αφορά σε παιχνίδια της δικής τους ζωής" ολοκλήρωσε και με προβλημάτισε...

Το σωστό είναι σ όλους μας γνωστό! Το γνωστό, δεν είναι και προφανές! Πολλές φορές κάτι 'κλωτσάει'... Αυτό που πραγματικά είμαστε. Ο αληθινός μας εαυτός, ξεπηδάει από τα απόκρυφα και μυστικά στέκια του εγκεφάλου μας και κάνει το… θαύμα του! Στη δική μου περίπτωση βγαίνει στο φως το αγανακτισμένο παιδί! Αυτό νικάει. Αυτό αντιδράει. Αυτό πρωταγωνιστεί. Τις περισσότερες φορές είναι ακραίο, παρορμητικό, τα κάνει... σαλάτα!

Κι όμως, όλα αλλάζουν κάποτε...

Τώρα έμαθα ότι η ζωή είναι ένα ποτάμι που κυλάει από μόνο του, ότι και να γίνει, τίποτα δεν γυρνάει πίσω. Τώρα ξέρω πως τίποτα δεν σταματάει τη ροή του ποταμού. Διαπιστώνω για πολλοστή φορά ότι αγαπώ και νιώθω τη θάλασσα. Νομίζω ότι της μοιάζω. Είμαι ευμετάβλητη, λίγο μυστήρια, ιδιόρρυθμη. Συχνά, λέω πως έχω... ψυχολογία θάλασσας.

Εδώ σ αυτή την ερημιά, παρέα μ αυτό το καραγκιοζάκι μήπως είναι η στιγμή να αποφασίσω: Θα πάω με το ρεύμα ή θα φέρνω συνεχώς αντίσταση σε ότι μου συμβαίνει; Θα συμφιλιωθώ με τις καταστάσεις και τους ανθρώπους γύρω μου; Θα σταματήσω να πολεμάω αυτό που δεν πολεμιέται; Θα κάνω ειρήνη με μένα; Θα μάθω να λέω λιγότερα και να κάνω περισσότερα;

Τότε το μάτι μου έπεσε σ ένα απόκρημνο βράχο απέναντι μου που τον χτυπούσε με μανία η θάλασσα. Μου μιλούσε; Πόσα δεν μου είπε αμίλητος! Τί πέρασε; Πώς άντεξε; Μου έλεγε '' η δική μου ιστορία είναι η ιστορία ενός κοινού βράχου, τίποτα πιο ιδιαίτερο! Μου συνέβη ότι συνήθως συμβαίνει σ ένα βράχο και έκανα κι εγώ το καθήκον μου!'' Δηλαδή;...

Από τη μία ο βράχος, από την άλλη η θάλασσα. Μια φουρτουνιασμένη θάλασσα επτά μποφόρ να σκάει στο βράχο μου... Λυπήθηκα για αυτή την άνιση μάχη. Ο ένας φαινόταν αμετανόητος , η άλλη απελπισμένη. Ο ένας ήταν ακίνητος, εκείνη λυσσομανούσε. Ο ένας ήταν αγέρωχος η άλλη χλωμή. Έτσι τουλάχιστον φαινόταν...έτσι θα ήταν στο τέλος;

Αναρωτήθηκα : Ποιός από τους δύο θα κερδίσει; Ποιός θα έχει τις περισσότερες απώλειες;
Ο βράχος ή η θάλασσα;

Η θάλασσα μου θύμισε κάτι … χτυπιόταν άρρυθμα στα πλευρά του βράχου χωρίς να φοβάται αν θα ματώσει, κοίταζε αγανακτισμένη τον Θεό – σημάδι πως δεν την καταλάβαινε κανείς - πηγαινοερχόταν εκνευρισμένα, κοιτάζοντας άλλοτε υποτιμητικά τον απέναντι της, άλλοτε προκλητικά, ώσπου κυριολεκτικά χλόμιασε και έβγαζε καπνούς. Ήταν κάτωχρη από μια μάχη που φαίνεται πως έχανε…
Έβγαζε άναρθρες κραυγές απόγνωσης, τέτοιες που όταν είμαστε κοντά ανοίγουμε το παράθυρο του σπιτιού μας να τις ακούσουμε καλύτερα, γοητευμένοι από τον ήχο της φωνής της χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι εκείνη υποφέρει...
Συνέχιζε τον αγώνα με φωνή που άλλοτε έβγαινε ξεψυχισμένη, σιγανή, πονεμένη άλλοτε θυμωμένη, μέχρι και παραπονιάρικη... Με κοιτούσε στα μάτια.
Την λυπόμουν.

Δεν σταμάτησε όμως, ούτε δευτερόλεπτο να κινείται , να μιλάει, να αντιδράει, να πολεμάει… Τελικά, τί είδους σοφία έχει; Με τόσα που κάνει...εκτίθεται!
Την μία, θέλει να κατακτήσει τον βράχο που βρίσκεται στο δρόμο της… την άλλη, τον αντιμάχεται, θέλει να τον ξεπεράσει. Πολύ σπάνια του κάνει το χατίρι να μην ασχολείται μαζί του, να τον αφήσει ήσυχο…

Αυτός ακίνητος, σταθερός αντιστέκεται σθεναρά. Πώς γίνεται να είναι απρόσιτος, αδιάφορος, μπροστά στην συγκλονιστική ομορφιά της θάλασσας ; Πώς το καταφέρνει; Μένει εκεί ανέκφραστος και πειθαρχημένος με μια καθώς πρέπει συμπεριφορά που καθορίζει όλους τους …βράχους! Δεν πτοείται ούτε από τα κύματα, ούτε από τον αέρα, ούτε από τα μεγάλα πλοία… είναι τόσο ατάραχος που απορείς! Αλλά γι αυτό δεν λέγεται ...βράχος;
Καλά, δεν βλέπει τον ήλιο , το φεγγάρι που αλλάζει σχήματα και χρώματα μήπως μαλακώσει λίγο; Δεν βλέπει τη θάλασσα που τον φλερτάρει άσεμνα και προκλητικά; Δεν βλέπει τα κύματα που του φιλούν τα πόδια; Πως μπορεί; Τι είναι αυτό που σκέφτεται και αντιδρά τόσο cool; Δεν συγκινείται;

Επανέρχομαι πίσω...Ξυπνάω και ρωτάω: Τι μπορώ να μάθω εγώ από μια τέτοιου είδους συμπεριφορά; Να πάρω κανένα μάθημα.

Σε λίγο, μου έρχεται μια δεύτερη σκέψη… οι γεωλόγοι μετράνε την ηλικία των βράχων από διάφορες ενδείξεις, διαβρώσεις, προσχώσεις στο βυθό, χρώμα, σχήμα, μέγεθος … Την ηλικία της θάλασσας πως την μετρούν; Αυτή φαίνεται πάντα ίδια! Δεν έχει πληγές; Δεν υπάρχουν γι αυτήν επιπτώσεις από τις μάχες που έχασε;
Δεν χρειάζεται καμιά επιδιόρθωση; Ούτε προστασία;
Ξέρω για τους βράχους ότι γίνονται πέτρες, βότσαλα και τελικά μετά από χιλιάδες χρόνια και μεγάλες ταλαιπωρίες γίνονται κουκίδες άμμου για να τις πατάμε…
Η απόλυτη ταπείνωση και αυτοτιμωρία!

Οι βράχοι πληγώνονται. Κανείς δεν το ξέρει εκείνη τη χρονική στιγμή που το παθαίνουν! Τραυματισμένη ή έστω πληγωμένη θάλασσα έχει δει ποτέ κανείς; Μάλλον όχι! Η θάλασσα και να χτυπηθεί σκληρά …αυτοθεραπεύεται! Άλλος είναι αυτός που χτυπιέται σαν χταπόδι, άλλος είναι που δείχνει πειθαρχία και εσωτερική γαλήνη και άλλος τελικά είναι αυτός που πληγώνεται στη πραγματικότητα!!!

Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται , αγαπητή μου, είπα μέσα μου. Δεν πρέπει να λυπάσαι την θάλασσα και να φοβάσαι τον βράχο. Μάλλον, το αντίθετο.

Αυτός είναι ο θαυμαστός κόσμος των δύο φύλων! Αυτός είναι ο θαυμαστός κόσμος της φύσης! Της ανθρώπινης προσωπικότητας! Κάποιοι αντέχουν πολύ κι ας μην φαίνονται από την αρχή, κάποιοι έχουν εμφανείς πληγές και κάποιοι όχι, κάποιοι απλά ξέρουν να επιβιώνουν και στις χειρότερες συνθήκες, κάποιοι είναι γεννημένοι να αντέχουν και να μην γογγύζουν. Μιλούν εκκωφαντικά μέσα από τη σιωπή τους. Με τη στάση τους. Όχι όμως εγώ...Είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως.

Αυτά μου θύμισε η ...Μύκονος ένα δειλινό που έβλεπα τον ήλιο να κρύβεται πίσω από τον συννεφιασμένο ουρανό και τα κύματα να χτυπούν τον βράχο απέναντι μου… Σ αυτή τη περιοχή με τις πέτρες και τους βράχους δεν έχει καθόλου κόσμο.

Είδα το νησί με άλλα μάτια… Μου άρεσε περισσότερο… Ένιωσα την ενέργεια του βαθιά στο πετσί μου και συνειδητοποίησα ότι είναι πολύ έντονο. Τα έχει όλα στο φουλ, αλλά και απόλυτη απομόνωση, αν θέλεις…
Το νησί φιλοξενεί κόσμο από παντού. Είναι όμως δίπλα στην αρχαία και γι αυτό ίσως έρημη Δήλο, - ποιος θέλει τους γέρους άλλωστε; - αλλά και δίπλα στη θεοσεβούμενη Τήνο. Έτσι έχει προστασία … Πολυσχιδής και πολυπράγμων Μύκονο, δεν θα σε κατηγορήσω ξανά ποτέ ότι είσαι ένα νησί δήθεν… σε μένα μίλησες σε μια άλλη γλώσσα...

Σ 'άκουσα' και κατάλαβα πως κάνεις τη διαφορά! Μπορείς να είσαι παραδοσιακή αλλά και διεθνής. Τα δίνεις όλα. Ζητάς τα πάντα. Τα παίρνεις όλα. Δεν χαρίζεσαι...
Μένεις στο φως. Έχεις "αέρα"! Ξέρεις να προκαλείς. Μαζεύεις τα βλέμματα του κόσμου. Τα βάζεις με γη , ουρανό και θάλασσα. Έχεις τον άνεμο μέσα σου! Τι και ποιός να σου αντισταθεί; Κατάφερες να είσαι η κοσμοπολίτισσα μάνα του βράχου και της θάλασσας. Άλλοι σε θαυμάζουν για όσα έχεις κάνει κι άλλοι σε επικρίνουν.

Εσύ συνεχίζεις να είσαι ο εαυτός σου, να προκαλείς να ζεις έντονα!

Για μένα η Μύκονος σηματοδοτεί συμπεριφορές και δυνατότητα αλλαγής… έχει στρέψει τα μάτια όλων επάνω της και εκείνη γυρνάει επιδεικτικά ταινία αμερικανικών προδιαγραφών. Θυμίζει το Hollywood στην Ελλάδα!
Αν μας τρομάζει τέτοια ακρότητα και πάθος ας ψαχτούμε , ο καθένας μέσα του…